Door Sanne Swinkels

Ze zeggen dat de hang naar je eigen cultuur sterker wordt als je je in een andere bevindt toch? Voor mij werd dat nog benadrukt na twee jaar in Oeganda gewoond te hebben, en ik een immense behoefte voelde naar kou en schaatsen.

Via schrijfster en avonturier Tamar Valkenier was ik de HLSK op het spoor gekomen. Eenmaal terug in Nederland woonde ik een introductieavond bij en was om. Voor ik het wist stond mijn eerste tocht naar Zweden gepland!

We gingen met de nachttrein Hamburg-Stockholm, en verzamelden in een café in Hamburg vanuit alle windrichtingen. Ik kwam natuurlijk als grootste pakezel aanzetten, tja, je blijft een beginneling.

Na een nacht in de trein huurden we auto’s en reden we meteen door naar het ijs. Want: no time to waste bij de HLSK! Tijdens het aankleden voelde ik een mix van gaarheid van de reis, nieuwsgierigheid, vertrouwen én een vleugje gezonde spanning voor de eerste keer op Zweeds ijs.

We begonnen in een treintje de rechterflank van het meer te volgen, en na 5 minuten was ik al aan het hijgen en zweten. Had ik toch mezelf meer naar de schaatsbaan moeten sleuren, of was ik de kou niet meer gewend? Nog 5 minuten later, dacht ik een enorme fout te zijn begaan en dat ik mezelf totaal had overschat. Precies op dat moment stopte onze gids en zei: ‘Jongens dit ijs niet te doen, we gaan naar een ander meer.’ Pfieuw!

Daarna was het puur genieten op het gladde(re) ijs. Prachtig die weidsheid, en zelden kom je iemand tegen. Ik vond de vrijheid dat we als groep zelf onze weg zochten geweldig. Het mooiste vond ik om voorop te schaatsen, met de stilte, de lucht en het uitgestrekte gladde ijs voor je. En heerlijk om tijdens een sneeuwbui pauze (fika) te houden en een vuur te maken op een eilandje.

Ondanks de weerbarstige omstandigheden waren er verrassend veel dieren te zien. Sporen van otters, bevers die zich dapper op en onder het ijs begeven. We zagen een aantal keer een vos in de verte, zeearenden in de lucht. Een dag dachten een mede-HLSKer en ik zelfs dat we een wolf zagen. Een andere dag schaatsten we langs een eland, die vastzat in het ijs…

Naast genieten leer je ook ontzettend veel. Ik leerde over mooie ijsvormen, gasbellen in het ijs, hoe je door het ijs prikt en de ijsdikte kan horen, hoe je wel en niet scheuren (råkar) oversteekt, en ook de nodige (welkome) schaatstechnieken.

Ik leerde ook dat zo’n expeditie serieuze voorbereiding vraagt. In Nederland met bezoekjes aan verschillende HLSKers voor informatie en spullen (bij deze nogmaals mijn dank!), en natuurlijk de schaatsbaan. In Zweden vergde het rijden, ’s avonds tochten plannen, eten maken, inpakken ook nog wel een hele inspanning.

Zo’n regime was ik niet meer gewend na een tijdlang in Oegandees tempo geleefd te hebben. Des te lekkerder om de laatste avond te kunnen ontspannen in de sauna met als toetje een sprong in de ijskoude zee.